Friday, 6 August 2010

Benim artık DEDEM yok




Bana göre dünyanın enn temiz, en düzenli, en canayakın, en yakışıklı,e hoşsohbet,en iyi kalpli ve en şirin dedesiydi o. Etrafımdaki insanlardan tanıştırmadığım kimse kalmadı onunla. Çünkü hayatımda gördüğüm en farklı insanlardan biriydi. 85 yaşındaydı ve hayatın tadını her koşulda sonuna kadar çıkarırdı. Bir gün olsun olumsuz şeylerden bahsettiğini duymadım. Hep şükrederdi. Oturup saatlerce muhabbet edipte bıkmadığımdı o benim. Defalarca aradı beni sağlık durumumu öğrenmek için .Ona göre nazar değmişlerdi bana. Arkadaşına dua okutacaktı benim için. Öyle demişti. Ağustos ortasında görüşmek için sözleştik. Çok severdik birbirimizi. Gerçi onu tanıyıp da sevmeyen insanların olacağına pek ihtimal vermiyorum ben...

20 temmuzda, doğumgünümden 1 gün sonra, Çınarın doğumundan 2 saat sonra onun ölüm haberini aldım. İçimi en çok yakan ölüm onunkisi oldu 27 yaşıma kadar. Sonra keşke onun kadar pozitif ve mutlu biri olarak yaşamayı başarabilsem ve onun kadar güzel ölsem diye dua geçti içimden. Canım dedem benim, nur içinde yat..

4 comments:

FilizR said...

Böle de güzel konuşulmaz ki.

Gelse de bizim okula nezaket dersi verse.

Buketblu said...

walla ya seni destekliyorum hemen feysbukta bununla ilgili bi grup kurmalı:)

bilge said...

canım yaaa ali dede. iyi ki akıl etmişin buketim dedenin serisini pek güzel oluyo..)))

rabia said...

Yokluğuna nasıl alışıcam bilemiyorum ama evet benim artık dedem yok :(((
Çok güzel şeyler yazmışsın canım ağlattın beni :(
Nur içinde yat dedemm,dualarım hep seninle...